آموزش فروش

هنوز معرفتی هست، انسانیت زنده است!

هنوز معرفتی هست، انسانیت زنده استمحمود معظمی/ من یک ویلا در کلاردشت دارم (جایی که خیلی مورد علاقه‌ی من است و طبیعتِ زیبایش را می‌پسندم).
مدتی پیش که در آنجا بودم. هوا کمی برفی و تاریک بود و من منتظرِ یکی از دوستانم بودم. ایشان به همراه ماشینی که کرایه کرده‌بودند، از کوچه گذشته‌ بودند و راه را گم کردند؛ راننده با ماشین در چاله افتاده بود و نمی‌توانست از آن بیرون آید.
 
 
 
ایشان با من تماس گرفتند و متوجه شدم که در ۱۵۰ متریِ ما هستند. رفتم و هدایتشان کردم که به ویلا برگردند و خواستم به کمک اهالی به راننده کمک کنم (راننده تاکسی به عقیده‌ی من یا حواس‌پرت بود، یا دقت کمی داشت و حرف گوش‌کن هم نبود. چون سعی می‌کرد به زور ماشین را از چاله بیرون بیاوریم!).
زنگ زدیم و یکی از همسایه‌ها آمدند و به بقیه خبر دادند. در این هنگام، از یک موتورسواری که در هوای برفی کلاهی بر سر داشت و از آنجا عبور کرد، درخواست کردم به ما کمک کند.
به او گفتم: برادر می‌توانی به ما کمک کنی که ماشین را دربیاوریم؟
موتورش را پارک کرد و گفت: مگر می‌شود کمک نکرد؟!
خیلی برایم جالب بود که چنین فرهنگ قشنگی دارند.


واقعه این بود که در شبی برفی و تاریک، ماشینی در چاله افتاده بود. راننده به مسافر غرغر می‌کرد که ایشان مرا در چاله انداخت!
مسافر می‌گفت: شما که راننده هستی باید تشخیص بدهی که کجا باید بروی.
از طرف دیگر، مسافر احساس گناه می‌کرد که منِ میزبان در سرمای بیرونم و ایشان در خانه است.

یکی از همسایه‌ها که آمده بود، می‌گفت: آقا حالا چه وقتِ افتادن در چاله است؟!
یکی دیگر از همسایه‌ها می‌گفت: آخر اینجا جای چاله است؟!
دیگری می‌گفت: آقای راننده مگر تو چشم نداری؟
دیگری می‌گفت: خب همسایه‌ها پول بگذارند و اینجا را درست کنند.
آقای موتورسوار، خوشحال بود که می‌تواند کمک کند و کسی را از چاله دربیاورد.

خلاصه چندتا از همسایه‌ها آمدند و هر چه تلاش می‌کردند، ماشین از چاله درنمی‌آمد.
هر کسی یک حرفی می‌زد و یک برداشتی داشت و من که همیشه دنبال موضوع و سوژه هستم، دیدم که هر شخصی از یک واقعه ثابت تفسیرهای گوناگون دارد.
سرانجام آقای موتور سوار گفت: من یک راننده‌ی نیسان سراغ دارم.
به او زنگ زد و او هم با نیسان آمد و طنابی آورد و به ماشین بست و ماشین را بیرون کشیدند.
راننده‌ی ماشینی که در چاله افتاده بود، آن‌قدر در بیرون آمدن از چاله عجله داشت که حتی وقتی ماشینش از چاله درآمد، باز هم گاز داد و زد به سپرِ نیسان! و راننده نیسان عصبانی شد که ما نصفِ شبی آمده‌ایم به تو کمک کنیم و تو سپرِ ماشینِ ما را هم خراب کردی!
حقیقتاً راننده باید پولِ راننده نیسان را می‌داد!

من پولی همراه نداشتم برای همین راننده نیسان را به منزل دعوت کردم که بیاید و چیزی بخورد و کمی استراحتی کند.
تشکر کرد و بعداً هم متوجه شدم که از قهرمانانِ ورزشیِ سابقِ کشور بوده‌اند و با هم دوست شدیم.

وقتی آمد به ویلا، نشست و گفت: من خیلی خوشحالم که با شما آشنا شدم. اتفاقاتی که رخ داد، سببِ آشناییِ من با شما شد. بعد به دوستِ من گفت: راننده‌ی شما زد به سپرِ ماشینِ ما (در واقع خسارتی هم می‌خواست از مهمانِ من بگیرد).
من دیدم که مهمانِ من از یک طرف احساسِ گناه می‌کند و از طرف دیگر احساس اجحاف می‌کرد که چرا این مسئله دارد به او تحمیل می‌شود و از یک طرف احساس گناه می‌کرد که چرا منِ میزبان درگیرِ این ماجرا شده‌ام؟!
راننده تاکسی هم احساس اجحاف می‌کرد که چرا آدرس غلط به او داده بودند.

هنوز معرفتی هست، انسانیت زنده است

وقتی خوب نگاه کنیم، این شخصیت‌های مختلف، خودِ ما هستیم. یعنی هرکدام از ما، شخصیت‌های مختلفی داریم و به یک واقعه‌ی ثابت بر اساسِ  برنامه‌ریزی‌مان و بر اساس انتخابمان نگاه می‌کنیم و یکی از این شخصیت‌ها را انتخاب می‌کنیم.

یکی می‌تواند بگوید که من آدمِ بدبختی هستم و یکی می‌تواند بگوید چه خوب شد از چاله درآمدیم، چه مردمان شریفی که کمک کردند.
یکی می تواند احساسِ گناه و یکی می‌تواند احساس مسئولیت کند.
می تواند بگوید چه کمکی از من ساخته است و برود کمک کند یا می‌تواند در خانه بنشیند و حرص بخورد.

خلاصه راننده نیسان فردای آن شب به من زنگ زد و گفت: من آمده‌ام ماشینِ آن راننده را بیرون کشیده‌ام، برای خودم پولی نمی‌خواهم اما خسارتِ سپرِ ماشینم را باید بدهید.
فردای آن روز که می‌خواستم کلاردشت را ترک کنم، به ایشان تلفن زدم و سرِ راهم آمدند و بابتِ مسئله‌ای که با 5 یا 6 هزار تومان حل می‌شد، از من 20 هزار تومان گرفتند!
به هر حال من چون فکر کردم یک انسانی، به هر دلیلی، شبِ تاریک زمستان بلند شد و با وجود سردردی که داشتند، آمده و کمک کرده، اگر دستمزدش را ندهیم، میلِ به خدمت در این آدم کشته می‌شود (ولو 10 یا 20 هزار تومان هم اضافه‌تر بگیرد) بهتر است این مرام حفظ شود.

چیزی که یاد گرفتم، این است که من در یک حادثه، جزوِ کدام یک از این شخصیت‌ها باشم؟
این را بهانه‌ای کنم که بابتش به دیگران غر بزنم و بگویم همسایه‌ها غیرت ندارند که با دو کیسه سیمان این پل را تعمیر کنند؟! یا این که این را ابزاری کنم برای این که بگویم توانستم به کسی خدمت کنم؟ یا این که آن را وسیله‌ای کنم برای احساس گناه؟ یا بگویم خدا را شکر که تمام این اتفاقات رخ داد که من با دو - سه نفر آشنا شوم.

چرا وقتی چند نفر به ما کمک می‌کنند، این را به فال نیک نگیریم که انسانیت زنده‌ است و هنوز معرفتی هست؟
چرا وقتی به تو کمک نمی‌کنند یا به تو کلک می‌زنند یا فریبت می‌دهند، سال‌های سال این خاطره‌ی تلخ را تعریف می‌کنی؟


باور کنید بیش از آن چه تصورش را کنید، ما حق انتخاب داریم.
حق انتخاب داریم که در جلدِ کدام‌یک از این آدم‌ها و شخصیت‌ها برویم.
آدمی که احساسِ اجحاف دارد؛ آدمی که شاکر و قدرشناس است؛ آدمی که دنبال فرصت‌های خوب در زندگی است؛ آدمی که دنبال بهانه است برای این که کمک کند؛ آدمی که طماع است و می‌خواهد از هر نمدی برای خودش کلاهی بردارد.
انتخابِ با ماست. شما حق انتخاب دارید. من حقِ انتخاب دارم. دیگران هم حق انتخاب دارند. شخصیتی را باید انتخاب کنیم که از ما موجودِ بهتر و انسان سعادتمندتری می‌سازد.


خوشبختی، درست زیستن، موفقیت و... همه انتخاب است.
شاید ما هنوز دوران کودکی را با خود همراه داریم و فکر می‌کنیم که دیگران مسئولِ خوشبختیِ من هستند.
کودکان واقعاً اینچنین‌اند. چون بزرگترها باید تصمیم بگیرند که آن‌ها خوشبخت شوند.
اما اکنون که بزرگ و بالغ شده‌ام چطور؟ آیا هنوز باید غر بزنم و بگویم شما مسئول هستید و تقصیرِ این و آن است؟
کودک می‌تواند این کار را بکند. چون اگر خوشحال نیست، تقصیر پدر و مادرش است؛ ولی من و شما که بچه و کودک نیستیم!

تصمیم بگیریم؛ و تصمیماتِ درست بگیریم. تصمیماتی بگیریم که از من و شما انسان‌های بهتری بسازد. تصمیمی بگیریم که آینده‌ی ما تضمین شود. آینده‌مان را خراب نکنیم.
اگر سرم درد می‌کند، می‌توانم مواد مخدر استفاده کنم!
الان سرم خوب می‌شود ولی فردا چه؟!
فردا تمام بدنم معتاد خواهد شد و به خاطرِ گریز از یک دردِ موقت، صد درد برای خودم خریده‌ام. این‌ها تصمیم است.

دوستان و برنامه‌های تلویزیونی و نشریات و موسیقی‌مان را درست انتخاب کنیم.
فیلمی را که می‌خواهیم نگاه کنیم، درست انتخاب کنیم. ما حق انتخاب داریم. اگر یک جا که مدام ضجه می‌زنند و این امر شما را آزار می‌دهد، اگر یک جا پر از صحنه‌های ناراحت‌کننده و خشونت است، خُب چرا نگاه می‌کنید؟!!!
شما حق انتخاب دارید. پس استفاده کنید. بیش از آن که فکر کنید، حق انتخاب دارید. و به دیگران نیر حق انتخاب بدهید و کمکشان کنید.

به فرزندانتان یاد دهید که مسیرشات را انتخاب کنند و هر وقت پی بردند اشتباه است، راه را عوض کنند. از تغییر مسیر، نترسید.

به نظر شما کدامیک از شخصیت‌های آن شب برنده بود؟ (ضمن این که تمامِ شخصیت‌های آقایانی که آن شب چه مهمان و چه راننده و چه همسایه‌ی من بودند، همگی واقعیت داشتند) اما چه کسی برنده بود؟
شخصی که آن واقعیت را می‌پذیرفت که به نفعش بود و از او انسانِ بهتری می‌ساخت و او را خوشحال‌تر و قوی‌تر می‌ساخت.
همیشه در بدترین بلاها و سخت‌ترین شرایط، وقتی خوب دقت کنید، صدها نکته‌ی مثبت، آموزنده و به‌دردبخور وجود دارد.
همیشه در هر موضوعی شما می‌توانید یک حُسن پیدا کنید.


خیلی از اوقات، موفقیت از راه‌هایی می‌آید که ما انتظارش را نداریم. خیلی وقت‌ها خوشبختی، موفقیت و ثروت و تندرستی، از مسیرهای مشکلات و مریضی و سختی‌ها می‌آید ولی چون ما عادت نداریم، می‌گوییم نه این، چیزی نیست که من می‌خواهم!
تردید نکنید. از سختی‌ها و مشکلات نترسید. آنها فرصت‌اند. آن چاله‌ها فرصت‌اند که دوست پیدا کنید، آن چاله‌ها فرصت‌اند که خودتان را بیازمایید و آن چاله‌ها فرصت‌اند که بفهمید، کی و چی هستید و چقدر توانایی دارید؟
من آدم‌های بسیاری را سراغ دارم که از همین اتفاقات و تصادفات و در چاله‌ افتادن‌ها ، دوستانی دائمی پیدا کرده‌اند. دوستانی خوب در شهرهای مختلف. مثل برادر و خواهر تا آخر عمر با هم مانده‌اند.
همه‌ی این‌ها فرصت است. اقدام کنید. گذشته گذشت. از حالا آغاز کنید. حتی در اختلافات. این‌ها فرصتی است برای دوستیِ بهتر و عمیق‌تر.
به‌قول ذوقی اردستانی:
من رشته‌ی محبتِ تو پاره می‌کنم
شاید گره خورد، به تو نزدیک‌تر شوم

حتی اختلافات زناشویی و شراکت‌ها، می‌تواند منجر به دوستی‌های عمیق‌تر شود؛ به شرطی که ما در این ماجرا شخصیتی را انتخاب کنیم که فرصت‌های مناسب را شکار می‌کند، به خودش احترام می‌گذارد و بهترین‌ها را جستجو می‌کند؛ حتی در دلِ بدترین‌ها.

دوستدارتان محمود معظمی
 
لطفا لینک این مطلب "هنوز معرفتی هست، انسانیت زنده است!" را برای عزیزان
خود از ایمیل، پیامک، تلگرام و هر راهی که می‌دانید ارسال کنید
تا کمک کنیم تا خانواده، جامعه، کشور و دنیا جای بهتری برای زیستن شود.
 
 
 
پیشنهاد می‌کنیم سمینارهای زیر را دانلود و گوش کنید:
برای دانلود لطفا روی عکس کلیک کنید
 
  
 

. . .

... آموزش‌های محمود معظمی را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید ...

               

. . .

 



. . .

دانلود آموزش‌های محمود معظمی

دیدگاه های شما  

 
+1 #9 azar 04 مهر 1395 ساعت 08:38
من همون شخصیت موتور سوارو دارم ولی وقتی خودم نیاز به کمک دارم همه کنار میکشن. کمک ووهمیاری یه کار دوجانبه س خیلی وقتا نباید به کسی که موقع نیاز تنهات میزاره دوباره کمک کنی و ناسپاسی رو دراون فرد تقویت کنی.
پاسخ به این دیدگاه
 
 
-3 #8 محسن سیاری 01 تیر 1395 ساعت 16:37
با سلام و خسته نباشید خدمت استاد دوست داشتنی محمود معظمی .
داستان قشنگی بود و پر از چیزهای خوب و ضروری .
ممنونم از استاد ایشالله که همیشه شاد و تندرست باشید .
پاسخ به این دیدگاه
 
 
-4 #7 رضا عدیلی پور 01 تیر 1395 ساعت 13:23
متشکرم
عااااالییییییی بود
پاسخ به این دیدگاه
 
 
-4 #6 مهری 01 تیر 1395 ساعت 11:42
مثل همیشه دیدگاه های جالبی ایجاد میکنین. ممنون
پاسخ به این دیدگاه
 
 
-4 #5 فاطمه 01 تیر 1395 ساعت 11:29
با سلام

مثل همیشه مفید بود.
خداوند انسان رو صاحب اختیار خلق کرده و حق انتخاب داره و این تفاوت انسان با سایر موجودات هستی است.
کاش یادمون نره این موضوع رو و تاثیر مثبت بزاریم روی اطرافیانمون
پاسخ به این دیدگاه
 
 
-5 #4 فاطمه مسیبی 01 تیر 1395 ساعت 08:11
عالی بود. ممنون
چه زیبا بود چاله های فرصت...
من فکر می کنم موتوری باشم تو شرایطی که برام پیش میاد...
پاسخ به این دیدگاه
 
 
-3 #3 مینا فرهمند 01 تیر 1395 ساعت 07:16
چقدر خوب و زیبا و ساده بیان کردید این اتفاق به ظاهر ساده رو تحلیل انسانهای درگیر اون و مسیله مهم انتخاب رو ..... انتخاب اینکه در مسیر انسان بهتر بودن میشود انتخاب های بهتری کرد.
با تشکر
پاسخ به این دیدگاه
 
 
+6 #2 کارگر 31 خرداد 1395 ساعت 18:47
سلام
یه کلیپ از شما دیدم که گفته بودید باید از خودتون و آبادی شهرتون شروع کنید. خوبه بازهم خوبی کنید و با شهرداری در میان بگذارید و پیگیر پر کردن چاله شوید و یا اینکه خودتان دو کیسه سیمان بخرید و چاله را پر کنید. 20 هزار تومن که دیگه این حرفا رو ندداره آقای معظمی گرامی.
پاسخ به این دیدگاه
 
 
-3 #1 مریم 31 خرداد 1395 ساعت 13:11
با سلام
چقدر جالب!
یک اتفاق میتونه باعث بشه شخصیت های مختلف بروز کنن. ای کاش همه ما زمانی که در شرایط سخت که گاهی اوقات توان و تحمل ما رو ازمون میگیره بتونیم بهترین شخصیت رو حفظ کنیم. همیشه با آرامش میشه بهترین نتیجه رو از هر اتفاقی گرفت. میشه آروم بود تا این آرامش هم به اطرافیان سرایت کنه.
همیشه در سخت ترین شرایط هم میشه نکات مثبت رودید. دقیقا مثل اتفاقی که اینجا بیان شده، میشه فکر کرد چقدر خوب که هنوز هم ادما دوست دارن به هم کمک کنن....
کاش همه ما بتونیم به جای دیدن نیمه خالی لیوان، همیشه یک لیوان پر ببینیم :roll:
وقتی با مثبت فکر کردن و لذت زندگی توی همین لحظه میتونیم شرایط منفی رو هم به مثبت تغییر بدیم چرا درگیر افکار منفی مون بشیم؟!!!
امیدوارم همه بتونن با آرامش، شخصیتی رو برای خودشون انتخاب کنن که همیشه در دل سختی ها هم بتونه مثبت ها رو ببینه
پاسخ به این دیدگاه
 

افزودن دیدگاه

کد امنیتی
لطفا تصویر دیگری را به من نشان بده

با ارسال نظرات خود ما را در هر چه بهتر کردن خدماتمان یاری دهید.